തകരുന്ന ബാല്യങ്ങൾ; ഭീതിദമായ മൗനങ്ങൾ: സ്വന്തം പെൺമക്കളെ കൈവിടുമ്പോൾ

ചെന്നൈ: കോയമ്പത്തൂരിലെ കണ്ണമ്പാളയം തടാകക്കരയിൽ നിന്ന് കഴിഞ്ഞ ദിവസം കണ്ടെടുത്ത പത്തുവയസ്സുകാരിയുടെ മൃതദേഹം കേവലമൊരു ക്രൈം വാർത്തയല്ല; അത് ഇന്ത്യ എന്ന രാജ്യം സ്വന്തം പെൺമക്കളോട് തുടർച്ചയായി കാട്ടുന്ന കുറ്റകരമായ വീഴ്ചയുടെ ഏറ്റവും ഒടുവിലത്തെ ചോരയിറ്റുന്ന തെളിവാണ്. കളിക്കാൻ പുറത്തുപോയ കുരുന്നിനെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി, ക്രൂരമായി പീഡിപ്പിച്ചു കൊലപ്പെടുത്തിയ സംഭവം രാജ്യത്തെ വീണ്ടും ഉലയ്ക്കുമ്പോഴും, ഇത്തരം പൈശാചികതകൾക്ക് നേരെ സമൂഹം പുലർത്തുന്ന 'ഭീതിദമായ മൗനം' തുടരുകയാണെന്ന് മാധ്യമ റിപ്പോർട്ടുകൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.

​ബെംഗളൂരുവിൽ പ്രായപൂർത്തിയാകാത്ത സ്കൂൾ വിദ്യാർത്ഥിനി ഗർഭിണിയായപ്പോഴാണ് അവൾ നേരിട്ട നിരന്തര പീഡനങ്ങളുടെ കഥ പുറംലോകമറിഞ്ഞത്. വാരണാസിയിലാകട്ടെ, സ്വന്തം പെൺകുട്ടിയെ ചൂഷണത്തിനായി വിറ്റഴിച്ച അമ്മയുടെ വാർത്തയാണ് പുറത്തുവന്നത്. സ്ഥലങ്ങളും പേരുകളും മാറുമ്പോഴും കുരുന്നുകൾ അനുഭവിക്കുന്ന ഭീകരതയ്ക്ക് ഒട്ടും മാറ്റമില്ല.

​കണക്കുകൾക്ക് അപ്പുറത്തുള്ള ഭീകരത

​കണക്കുകൾ ഒരിക്കലും ഒരു കുട്ടിയുടെ അവസാന നിമിഷങ്ങളിലെ ഭയത്തെയോ, ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരുടെ മായാത്ത മാനസികക്ഷതങ്ങളെയോ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നില്ല. എങ്കിലും, ലഭ്യമായ വിവരങ്ങൾ അതീവ ഗൗരവമുള്ളതാണ്:

• ​ദേശീയ തലത്തിൽ: കുട്ടികൾക്കെതിരെയുള്ള അതിക്രമങ്ങളിൽ 2024-ൽ മാത്രം ആറ് ശതമാനത്തിന്റെ വർദ്ധനവുണ്ടായി.
• ​തമിഴ്നാട്ടിൽ: പോക്സോ (POCSO) കേസുകളിൽ കഴിഞ്ഞ വർഷം 52% ശതമാനത്തിന്റെ വൻ വർദ്ധനവാണ് രേഖപ്പെടുത്തിയത്. ഏതാണ്ട് 7,000 കേസുകൾ രജിസ്റ്റർ ചെയ്തതിൽ 5,300-ലധികം കേസുകളും പീഡനങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്.
• ​ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യം: സമൂഹത്തിലെ അപവാദ ഭയം, കുടുംബങ്ങളുടെ സമ്മർദ്ദം എന്നിവ കാരണം പുറത്തുവരാത്ത കേസുകൾ ഇതിലും എത്രയോ ഇരട്ടിയാണ്.

​ചതിക്കുന്നത് പരിചിത മുഖങ്ങൾ

​നാം എപ്പോഴും ഭയപ്പെടുന്നത് അപരിചിതരെയാണ്, എന്നാൽ യാഥാർത്ഥ്യം അതല്ല. കുട്ടികൾക്കെതിരെയുള്ള അതിക്രമങ്ങളിൽ 96%-ത്തിലധികം കേസുകളിലും പ്രതികൾ കുട്ടികൾക്ക് വ്യക്തമായി അറിയാവുന്നവരാണ്. ബന്ധുക്കൾ, അയൽക്കാർ, കുടുംബ സുഹൃത്തുക്കൾ, അധ്യാപകർ, അല്ലെങ്കിൽ പരിചാരകർ എന്നിവരാണ് ഇതിൽ ഭൂരിഭാഗവും. കോയമ്പത്തൂരിലെ കേസിൽ പോലും അയൽവാസിയാണ് പിടിയിലായത്.

​അപരിചിതരെ സൂക്ഷിക്കാൻ മാതാപിതാക്കൾ കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കാറുണ്ടെങ്കിലും, വീട്ടിലും പരിസരത്തും ഉള്ള പരിചിത മുഖങ്ങളെ മുഴുവൻ സമയവും നിരീക്ഷിക്കുക എന്നത് പ്രായോഗികമായി വലിയ വെല്ലുവിളിയാണ്.

​നിയമങ്ങൾ ശക്തം, പക്ഷെ നടപ്പാക്കൽ ദുർബലം

​കുട്ടികളെ ലൈംഗിക അതിക്രമങ്ങളിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കുന്നതിനുള്ള പോക്സോ (POCSO) നിയമം കടലാസിൽ വളരെ ശക്തമാണെങ്കിലും, അതിന്റെ നടപ്പാക്കലിൽ വലിയ പാളിച്ചകളുണ്ട്.

• ​കുറഞ്ഞ ശിക്ഷാ നിരക്ക്: ദേശീയ തലത്തിലും തമിഴ്നാട്ടിലും ഇത്തരം കേസുകളിൽ പ്രതികൾ ശിക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത് കേവലം 20 മുതൽ 35 ശതമാനം വരെ മാത്രമാണ്.
• ​ഫാസ്റ്റ് ട്രാക്ക് കോടതികളുടെ മെല്ലെപ്പോക്ക്: ഒരു വർഷത്തിനുള്ളിൽ തീർപ്പാക്കേണ്ട കേസുകൾ പോലും തെളിവുകളുടെ അഭാവം കൊണ്ടും വിചാരണയിലെ താമസം കൊണ്ടും 2 മുതൽ 5 വർഷം വരെ നീണ്ടുപോകുന്നു. ഇത് ഇരകൾക്കും കുടുംബത്തിനും വീണ്ടും മാനസിക പീഡനമായി മാറുന്നു.

​പരിഹാരം എവിടെ?

​കേവലം താല്ക്കാലികമായ ജനരോഷങ്ങൾക്കപ്പുറം വലിയൊരു സംസ്കാര മാറ്റം തന്നെയാണ് രാജ്യം ആവശ്യപ്പെടുന്നത്.

• ​ലൈംഗിക വിദ്യാഭ്യാസം: സ്കൂളുകളിൽ കുട്ടികൾക്ക് 'ഗുഡ് ടച്ച്, ബാഡ് ടച്ച്' എന്നിവയെക്കുറിച്ചും ശരീര സുരക്ഷയെക്കുറിച്ചും കൃത്യമായ ബോധവൽക്കരണം നൽകണം.
• ​മാനസിക പിന്തുണ: അതിക്രമങ്ങളെ അതിജീവിച്ച കുട്ടികൾക്ക് കേവലം നിയമസഹായം മാത്രമല്ല, ദീർഘകാലത്തെ കൗൺസിലിംഗും വിദ്യാഭ്യാസ പിന്തുണയും ഉറപ്പാക്കണം.
• ​രാഷ്ട്രീയ ഇച്ഛാശക്തി: മാധ്യമ വാർത്തകൾ അടങ്ങുമ്പോൾ വിസ്മരിക്കപ്പെടുന്ന ഒന്നാകരുത് കുട്ടികളുടെ സുരക്ഷ. കൃത്യമായ ഫണ്ടിംഗും കർശനമായ നിരീക്ഷണവും ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്ന് ഉണ്ടാകണം.

​പെൺകുട്ടികൾക്ക് ഭയമില്ലാതെ സ്കൂളിൽ പോകാനും കളിക്കാനും തിരികെ സുരക്ഷിതമായി വീട്ടിലെത്താനും കഴിയുന്ന ഒരു സാഹചര്യം ഒരുക്കാത്ത പക്ഷം, വൻ സാമ്പത്തിക പുരോഗതി അവകാശപ്പെടുന്നതിൽ ഒരർത്ഥവുമില്ലെന്ന് ഈ റിപ്പോർട്ട് അടിവരയിടുന്നു.