അഗ്നിനക്ഷത്രങ്ങൾ: ഭാഗം 2

എഴുത്തുകാരി: സന

ആ രാത്രി മീനാക്ഷിക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല. തന്റെ മുറിയുടെ ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ ദേവന്റെ മുഖം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു. അച്ഛന്റെ ശത്രുപക്ഷത്തുള്ള ഒരാൾ ഇത്രയും സൗമ്യനായി പെരുമാറുമെന്ന് അവൾ കരുതിയിരുന്നില്ല. രാഷ്ട്രീയ പ്രസംഗങ്ങളിൽ രാഘവനെയും മകൻ ദേവനെയും കുറിച്ച് അച്ഛൻ പറയുന്ന കടുത്ത വാക്കുകൾ അവളുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങി. "അരക്കില്ലം വാസികളെപ്പോലെ ചതിക്കാൻ മടിക്കാത്തവരാണ് തറവാട്ടിലെ ആണുങ്ങൾ" - ഇതായിരുന്നു അച്ഛന്റെ സ്ഥിരം പല്ലവി. പക്ഷേ, ഇന്ന് തന്നെ സഹായിച്ച ദേവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ചതിയല്ല, കരുണയായിരുന്നു അവൾ കണ്ടത്.

അതേസമയം, ദേവനും അസ്വസ്ഥനായിരുന്നു. പുന്നക്കൽ ടൗണിലെ ആ ചെറിയ സംഘർഷത്തിനിടയിൽ താൻ രക്ഷിച്ചത് വിശ്വനാഥന്റെ മകളെയാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. നാട്ടിലെ ഫ്ലക്സ് ബോർഡുകളിൽ വിശ്വനാഥനൊപ്പം ചിരിച്ചു നിൽക്കുന്ന മീനാക്ഷിയുടെ ചിത്രം അവൻ മുൻപ് കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ നേരിൽ കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്കൊരു പ്രത്യേക പ്രഭാവമുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു പൂവ് വാടാൻ നിൽക്കുന്നതുപോലെ അത്രമേൽ നിഷ്കളങ്കമായ മുഖം.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്റെ ഉറ്റ സുഹൃത്തായ രാഹുലിന്റെ വീട്ടിലേക്കാണ് ദേവൻ പോയത്. രാഹുൽ ദേവന്റെ കുട്ടിക്കാലം മുതലുള്ള ചങ്ങാതിയാണ്. ഏത് പ്രശ്നത്തിലും കൂടെ നിൽക്കുന്നവൻ.
"എന്താടാ ദേവാ, നീ ഒരു ലോകാന്തര ചിന്തയിലാണല്ലോ?" രാഹുൽ ചോദിച്ചു.
"രാഹുലേ... ഇന്നലെ ഞാൻ വിശ്വനാഥന്റെ മകളെ കണ്ടു. മീനാക്ഷി." ദേവൻ ഇന്നലത്തെ സംഭവങ്ങൾ വിവരിച്ചു.

രാഹുൽ നെറ്റി ചുളിച്ചു. "നീ എന്തിനാടാ ആ തീക്കളിക്ക് പോകുന്നത്? നിന്റെ അച്ഛനും അവളുടെ അച്ഛനും തമ്മിലുള്ള പക നീ അറിയുന്നതല്ലേ? ഈ പുന്നക്കൽ പാടത്തെ ചെളി പോലും അവരുടെ രാഷ്ട്രീയ വൈരാഗ്യം കൊണ്ട് ചോന്നതാണ്. നീ ഇതിൽ ചെന്ന് ചാടിയാൽ പിന്നെ സമാധാനം ഉണ്ടാവില്ല."
"ഞാൻ പ്രണയിക്കുകയാണെന്നൊന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ രാഹുലേ... പക്ഷേ അവളുടെ ആ പേടിച്ച കണ്ണുകൾ എനിക്ക് മറക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല." ദേവൻ ദൂരേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.
അതേസമയം, മീനാക്ഷിയുടെ വീട്ടിൽ മറ്റൊരു ചർച്ച നടക്കുകയായിരുന്നു. വിശ്വനാഥന്റെ വിശ്വസ്തനായ അണിയും കുടുംബ സുഹൃത്തുമായ വേണു അവിടെ വന്നിരുന്നു.

"വിശ്വേട്ടാ... ഇന്നലെ ആ പുന്നക്കൽ ജംഗ്ഷനിൽ നടന്നത് അറിഞ്ഞോ? കൊച്ചിനെ രാഘവന്റെ മകൻ ദേവനാണത്രേ ബൈക്കിൽ കൊണ്ടുവിട്ടത്. ആളുകൾ സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്." വേണുവിന്റെ വാക്കുകളിൽ ഒരു വിഷമുണ്ടായിരുന്നു.
വിശ്വനാഥൻ ചായക്കപ്പ് മേശപ്പുറത്ത് ആഞ്ഞു വെച്ചു. "എന്ത്? എന്റെ മകളെ ആ ശത്രുവിന്റെ മകൻ കൊണ്ടുവിട്ടെന്നോ? മീനാക്ഷീ... ഇങ്ങോട്ട് വന്നേ!"
അകത്തെ മുറിയിൽ അഞ്ജലിയോട് ഫോണിൽ സംസാരിക്കുകയായിരുന്ന മീനാക്ഷി ഞെട്ടി വിറച്ചു. അവൾ പേടിയോടെ അച്ഛന്റെ മുന്നിലെത്തി.
"നീ ഇന്നലെ ആരോടൊപ്പമാണ് വീട്ടിൽ വന്നത്?" വിശ്വനാഥന്റെ ശബ്ദം ഗർജ്ജനം പോലെയായിരുന്നു.

"അച്ഛാ... അവിടെ വലിയ ബഹളമായിരുന്നു. ബസ് ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു. വഴിയിൽ വെച്ച് കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹം സഹായിച്ചതാണ്." അവൾ വിറയലോടെ പറഞ്ഞു.
"സഹായം! അവൻ നിന്നെ സഹായിച്ചതല്ല, എന്റെ മകളെ കൂടെ ഇരുത്തി ഈ നാട്ടുകാരെ കാണിച്ചത് നമ്മളെ അപമാനിക്കാനാണ്. മേലിൽ ആ വീട്ടിലെ നിഴൽ പോലും നിന്റെ മേൽ വീഴരുത്. നീ പഠിത്തം കഴിഞ്ഞാൽ ഉടനെ നിന്റെ കല്യാണം നടത്താൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു. പുന്നക്കൽ തറവാടിന് ചേരുന്ന ഒരു ബന്ധം ഞാൻ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്."
വിശ്വനാഥന്റെ വാക്കുകൾ മീനാക്ഷിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു ഇടിത്തീ പോലെ പതിച്ചു. താൻ ആരോടും പറയാത്ത ആ ചെറിയ ഇഷ്ടത്തെ അച്ഛൻ മുളയിലേ നുള്ളിക്കളയുകയാണ്. കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ മുറിയിലേക്ക് ഓടി.

സന്ധ്യയായപ്പോൾ മീനാക്ഷി അഞ്ജലിയെ വിളിച്ചു. "അഞ്ജലീ... അച്ഛൻ എല്ലാം അറിഞ്ഞു. എനിക്ക് പേടിയാവുന്നു. പക്ഷേ എനിക്ക് അവനെ ഒന്നുകൂടി കാണണം. അതൊരു നന്ദി പറയാൻ മാത്രമാണെങ്കിലും ശരി."
അഞ്ജലി ആദ്യം ഒന്ന് മടിച്ചെങ്കിലും തന്റെ കൂട്ടുകാരിയുടെ സങ്കടം കണ്ട് സമ്മതിച്ചു. "ശരി, നമുക്ക് നാളെ മെഡിക്കൽ കോളേജിന് അടുത്തുള്ള കഫേയിൽ വെച്ച് കാണാൻ ഏർപ്പാടാക്കാം. ഞാൻ രാഹുലിനെ വിളിച്ചു പറയാം."
പിറ്റേന്ന് വൈകുന്നേരം കോളേജ് വിട്ട് മീനാക്ഷിയും അഞ്ജലിയും കഫേയിലെത്തി. അവിടെ നേരത്തെ തന്നെ ദേവനും രാഹുലും എത്തിയിരുന്നു.
ആദ്യമായി അവർ പരസ്പരം ശാന്തമായി നോക്കി. ചുറ്റുമുള്ള ലോകം അവർക്ക് വേണ്ടി നിശ്ചലമായതുപോലെ.

"എന്റെ അച്ഛൻ അറിഞ്ഞു... വലിയ പ്രശ്നമായി." മീനാക്ഷി പതർച്ചയോടെ പറഞ്ഞു.
ദേവൻ അവളുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി ഇരുന്നു. "എനിക്കറിയാം മീനാക്ഷി. നമ്മുടെ അച്ഛന്മാർ തമ്മിലുള്ള ഈ മതിൽ പെട്ടെന്നൊന്നും തകരില്ല. പക്ഷേ, എനിക്ക് നിന്നെ കാണാതിരിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു."
അവരുടെ കൈകൾ മേശയ്ക്കടിയിൽ വെച്ച് അറിയാതെ കോർത്തുപിടിച്ചു. ആ സ്പർശനത്തിൽ ഒരായിരം വാക്കുകളേക്കാൾ വലിയ ഉറപ്പുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അവർ അറിഞ്ഞില്ല, കഫേയുടെ ജനാലയ്ക്കപ്പുറം ഒരാൾ ക്യാമറയുമായി അവരെ നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രാഷ്ട്രീയ പകയുടെ മറ്റൊരു അധ്യായം അവിടെ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.

തുടരും

ഭാ​ഗം ഒന്ന് വായിക്കാൻ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക...